* *અંતિમયાત્રા*
* અજ્ઞાત
કોલેજની એ જૂની ઈમારતના પગથિયાં પર બેસીને ચાર મિત્રોએ એક વાર જીવનભર યાદ રહે એવું વચન આપ્યું હતું.
આરવ...
કબીર...
નીલ...
અને માનવ...
ચારેય એકદમ જીગરજાન.
એકનો આનંદ એટલે ચારેયનો આનંદ...
એકનું દુઃખ એટલે ચારેયનું દુઃખ.
એ દિવસે કેન્ટીનમાં ચા પીતા માનવ અચાનક હસીને બોલ્યો,
"અરે... આપણે એક વચન લઈએ?"
બધા હસ્યા.
"જેનો મૃત્યુ પહેલા થાય... એની અંતિમયાત્રાને બાકીના ત્રણ ખભો આપશે."
એક પળ શાંતિ છવાઈ ગઈ...
અને પછી ચારેય ખડખડાટ હસવા લાગ્યા.
"પાગલ છે તું!"
ચારેયના હાથ એકબીજા પર મુકાયા.
"પ્રોમિસ!"
એમને લાગ્યું હતું...
મૃત્યુ હજુ બહુ દૂર છે.
પણ જિંદગીને ભવિષ્ય કહેતા ક્યારેય આવડતું નથી...
---
કોલેજ પૂરી થઈ...
સપનાં મોટાં થયાં...
રસ્તા અલગ થયા...
આરવ વિદેશ ગયો.
કબીર પોતાનો ધંધો ઉભો કરવામાં વ્યસ્ત થયો.
નીલ સરકારી નોકરીમાં જોડાયો.
અને માનવ...
એ તો ગામમાં જ રહ્યો.
વૃદ્ધ, બીમાર પિતાનું નાનકડું દુકાન સંભાળવા માટે તેણે પોતાના ઘણા સપનાં શાંતિથી બાજુ પર મૂકી દીધા.
શરૂઆતમાં...
રોજ ફોન થતા.
રાતે કલાકો સુધી વાતો.
પછી અઠવાડિયામાં એક વાર.
પછી મહિનામાં એક વાર.
અને પછી...
"મળીએ યાર..."
"ચોક્કસ..."
"આવતા મહિને..."
આ શબ્દો હંમેશા માટે અધૂરા રહી ગયા.
સોશિયલ મીડિયા પર જન્મદિવસની શુભેચ્છા...
સ્ટેટસ પર ❤️...
એકાદ "Take Care"...
બસ આટલી જ મિત્રતા બચી.
---
એક રાત્રે...
સાડા અગિયાર વાગ્યા હતા.
જૂના WhatsApp ગ્રુપ પર એક મેસેજ આવ્યો.
"મિત્રો... માનવ હવે આપણી વચ્ચે નથી."
બસ...
ફક્ત એટલું જ.
કબીરે તરત લખ્યું...
"આવી મજાક ના કરો..."
નીલે ફોન લગાવ્યો.
ફોન બીજાએ ઉપાડ્યો.
સામેથી ધ્રુજતો અવાજ આવ્યો...
"દાદા... સવારે દસ વાગે અંતિમયાત્રા છે... શક્ય હોય તો... જરૂર આવજો..."
ફોન કટ થઈ ગયો.
ત્રણેયમાંથી કોઈને એ રાતે ઊંઘ ન આવી.
---
બીજા દિવસે...
સફેદ ચાદરમાં શાંતિથી સૂતેલો માનવ એમની સામે હતો.
ચહેરો એ જ...
હાસ્ય એ જ...
પણ આંખો...
હંમેશા માટે બંધ થઈ ગયેલી.
આરવે ધ્રુજતા હાથે એના કપાળને સ્પર્શ કર્યો.
ઠંડું...
એકદમ ઠંડું...
અને એના મોઢેથી અચાનક શબ્દ નીકળી ગયા...
"અરે ઉઠ ને યાર...
આપણે હજુ મળવાનું હતું..."
જવાબ ન આવ્યો.
---
ત્યાં જ માનવના વૃદ્ધ પિતા ધીમે ધીમે આગળ આવ્યા.
એમની આંખોમાં આંસુ નહોતા.
કારણ...
બધા આંસુ પહેલાથી જ ખતમ થઈ ગયા હતા.
એમના હાથમાં એક નાનકડો લોખંડનો ડબ્બો હતો.
એમણે કહ્યું...
"આ...
એ તમારા માટે મૂકી ગયો છે..."
ડબ્બો ખોલ્યો.
અંદર ચાર પરબિડીયા હતા.
ત્રણ મિત્રોના નામના...
અને ચોથું...
"માનવ"
પોતાના નામનું.
એક પળ કોઈ કંઈ બોલ્યું નહીં.
બધાએ પોતાનો પત્ર ખોલ્યો.
---
એમાં લખ્યું હતું...
"જો તમે આ વાંચી રહ્યા હો...
તો મેં મારું વચન પાળ્યું છે.
હવે તમારો વારો છે.
પણ...
મારી અર્થીને ખભો આપતા પહેલા...
એક કામ કરો."
ત્રણેયના હાથ ધ્રુજવા લાગ્યા.
આગળ લખ્યું હતું...
"તમારા મોબાઈલની ગેલેરી ખોલો...
જુઓ...
છેલ્લા ત્રણ વર્ષમાં...
આપણો એક પણ નવો ફોટો છે?"
...
ત્રણેયે ફોન ખોલ્યા.
હજારો ફોટા.
નવી ગાડી.
વિદેશ.
ઓફિસ.
ધંધો.
બાળકો.
રજાઓ.
પ્રસંગો.
બધું હતું.
પણ...
ચાર મિત્રોનો છેલ્લો ફોટો...
પાંચ વર્ષ પહેલાનો.
કોલેજ રીયુનિયનનો.
બધા હસતા હતા.
કોઈને ખબર નહોતી...
એ જ છેલ્લો ફોટો બનશે.
---
પત્ર આગળ કહેતો હતો...
"તમે મને ક્યારેય ભૂલ્યા નથી...
ફક્ત...
મળવાનું મોકૂફ રાખતા રહ્યા.
હું પણ કહેતો રહ્યો...
'કંઈ વાંધો નહીં...
આગલી વખતે મળીશું.'
પણ...
જિંદગીએ 'આગલી વખત' જ આપી નહીં."
આ એક જ લીટીથી...
ત્રણેય તૂટી પડ્યા.
ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડવા લાગ્યા.
સ્મશાનમાં દરેકના રડવાનો અવાજ ગુંજતો હતો.
---
પણ...
પત્ર હજુ પૂરો નહોતો થયો.
છેલ્લે લખ્યું હતું...
"મારી છેલ્લી ઈચ્છા...
મને અગ્નિ આપતા પહેલા...
મારી સાથે એક સેલ્ફી લો.
એને સોશિયલ મીડિયા પર ક્યારેય પોસ્ટ ના કરતા.
જ્યારે કામ...
પૈસા...
જવાબદારીઓ...
તમને તમારા માણસોથી દૂર લઈ જાય...
ત્યારે ફક્ત એ ફોટો જોજો.
અને જાતને પૂછજો...
જીવતા માણસો માટે સમય નહોતો...
તો મૃત માણસ માટે આટલા આંસુ કેમ?"
---
એ દિવસે...
સ્મશાનમાં...
ત્રણ મિત્રો...
એક અર્થીની બાજુમાં ઉભા રહ્યા.
કોઈ હસતું નહોતું.
આંખો સુજેલી.
હાથ ધ્રુજતા હતા.
મોબાઈલનો કેમેરા ચાલુ થયો.
એક ફોટો લેવાયો.
અને એ એક ફોટામાં...
આખા જીવનનું સત્ય કેદ થઈ ગયું.
---
છ મહિના પછી...
દરેક મહિનાના પહેલા રવિવારે...
એ ત્રણેય નિયમિત મળવા લાગ્યા.
ફોન સાયલન્ટ.
કામ બંધ.
ધંધો બંધ.
કારણ એમને સમજાયું હતું...
વ્યસ્ત રહેવું એ સફળતાની નિશાની હોઈ શકે... પણ પોતાના માણસો માટે સમય ન હોવો એ જિંદગીની સૌથી મોટી નિષ્ફળતા છે.
---
🪷 *સંદેશ*
માણસ મિત્રના મૃત્યુથી એટલો રડતો નથી...
જેટલો એ ના મળેલા પળો માટે રડે છે...
એ મોકૂફ રાખેલી મુલાકાત માટે રડે છે...
એક એવા ફોન માટે રડે છે...
જે "કાલે કરું" કહેતા ક્યારેય કર્યો જ નહીં.
યાદ રાખજો...
મૃત્યુ અચાનક આવે છે...
પણ...
"એક વાર મળવું હતું" એ પસ્તાવો જીવનભર જીવતો રહે છે.
આજે જ કોઈ જૂના મિત્રને ફોન કરો.
કારણ...
કેટલાક સંબંધો ફરી જોડાય છે...
પણ કેટલાક સ્વજનો...
ફક્ત યાદોમાં જ રહી જાય છે.
જીવતા માણસોને સમય આપો...
સ્વજનો ની અંતિમયાત્રામાં પહોંચવું જરૂરી છે... પણ એ પહેલા નિયમિત મળતા રહેવું એ વિશેષ જરૂરી છે.
From Blogger iPhone client
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો