મંગળવાર, 20 ઑગસ્ટ, 2024
Please give us death suddenly
મંગળવાર, 23 નવેમ્બર, 2021
I am your BF
ગુરુવાર, 18 નવેમ્બર, 2021
The last journey- death
શનિવાર, 27 ફેબ્રુઆરી, 2021
Wife says to husband
રવિવાર, 17 જાન્યુઆરી, 2021
Life near death
રવિવાર, 11 ઑક્ટોબર, 2020
Before death comes
બુધવાર, 7 ઑક્ટોબર, 2020
A son and a father
શુક્રવાર, 2 ઑક્ટોબર, 2020
Stay positive. Trust God
સોમવાર, 31 ઑગસ્ટ, 2020
Death , nominations, password
5 મિનિટ કાઢી અવશ્ય વાંચજો
👉 લેખિકાએ અકસ્માતમાં પોતાના પતિને ગુમાવ્યા બાદ લખ્યો છે:
"મારા પતિના આકસ્મિક મૃત્યુ પછી મારી આપવીતીમાંથી જે થોડી વાતો હું શીખી તે તમારી સમક્ષ રજૂ કરું છું.
આપણે હંમેશાં માનીએ છીએ કે આપણે લાંબું જીવીશું..પણ જીવન ઘણી અનિશ્ચિતતાઓથી ભરેલું છે.
મારા પતિ એક IT પ્રોફેશનલ હતા અને હું એક ચાર્ટર્ડ એકાઉન્ટન્ટ છું.
મારા પતિ એક IT પ્રોફેશનલ અને ટેકનોલોજીનો ભરપૂર ઉપયોગ કરનારા હોવાથી તેમની તમામ માહિતી એમના લેપટોપમાં હતી...માસિક બિલથી લઈને બેંક સ્ટેટમેન્ટ્સ, તેમના તમામ રોકાણ, બેંક એકાઉન્ટના આઈ ડી-પાસવર્ડ..સહિતનું બધું જ તેમણે લેપટોપમાં એક ફોલ્ડરમાં રાખી હતી, જે એક પાસવર્ડ વડે સુરક્ષિત હતું અને તેમનું લેપટોપ પણ એક પાસવર્ડથી સુરક્ષિત હતું. બધા પાસવર્ડ્સ અતિશય અઘરા બનાવ્યા હતા, જે દર ૪૫ દિવસે તેઓ પાસવર્ડ બદલતા, તેમની હયાતીમાં તો મને એમના લેપટોપનું કામ હોય તો એક ફોન કરીને પાસવર્ડ જાણી લેતી..મારા માટે સરળ હતું. પણ હવે એમના ચાલ્યા ગયા બાદ કોને એમનો પાસવર્ડ પૂછું?
વ્યવસાયનાં દસ્તાવેજોની જે રીતે કાળજી લઈએ છીએ, એટલી કાળજી આપણાં અંગત જીવનના દસ્તાવેજોની નથી લેતા.*, *અંગત દસ્તાવેજોના કિસ્સામાં હંમેશાં આળસને લીધે ઢીળાઢોળ થતી રહે છે..અરે! આવતીકાલ છે ને, પછી કરીશું!
મારા પતિ ઓફિસેથી ઘરે આવતા હતા અને એક બાઈક અકસ્માતે અમારી તમામ 'આવતીકાલ' છીનવી લીધી..મારા પતિ ફક્ત ૩૩ વર્ષના હતા. તેમના એ અકસ્માતમાં એમનાં લપટોપ અને મોબાઈલનું પણ કચ્ચરઘાણ વાળી નાખ્યું.
તેમનાં બચત ખાતાં, સેલરી એકાઉન્ટમાં કોઈ નોમિની નહોતું. તેમના જીવન વીમામાં મારાં સાસુ નોમિની હતાં અને તેઓ લગભગ ૨ વર્ષ પહેલાં ગુજરી ગયાં હતાં. પરંતુ, આ તો હજી ફક્ત શરૂઆત હતી. મને તેમના ઈ-મેઇલ એકાઉન્ટનો પાસવર્ડ ખબર ન હતો કે જ્યાં તમામ ઇ-બિલ આવતાં. મને એ પણ ખબર નહોતી કે તેઓ કયા બિલની ચૂકવણી જાતે કરતા અને કયા બિલની ચૂકવણી ઓટો-પે થી બેંક ખાતાંમાંથી સીધી જ થઈ જતી.
તેમની તાજેતરમાં બદલી થઈ હતી અને હું તેમના કોઈ સહકર્મચારીને પણ જાણતી નહોતી. મને એમને મળવાપાત્ર રકમ અંગે કોઈ જ ગતાગમ નહોતી..એમનાં કયાં બિલની હજુ ચૂકવણી બાકી હતી અને કયાં બિલ એમણે હજુ ચૂકવણી માટે ઓફિસમાં મૂક્યાં પણ નથી..વગેરે.
અમે હોમલોન પર જે ઘર ખરીદ્યું, તે અમારી બંનેની કુલ આવકને ધ્યાનમાં રાખીને અમને પરવડી શકે એવા EMI પર ખરીદ્યું હતું. અમે જ્યાંથી હોમલોન લીધી તેમણે લોન પર વીમો લેવાનું સૂચવ્યું હતું પણ અમને એ વીમો ખર્ચાળ લાગતાં અમે એ વીમો ન લીધો. અમે ક્યારેય વિચાર્યું નહીં કે, જો એક પગાર પર ઘર ચલાવવાની નોબત આવી, તો અમે શું કરીશું. તેથી, મારા માટે આ મોટી EMI ની રકમ હવે એક માથાનો દુઃખાવો બની રહી છે.
મને સમજાયું કે મારે એક લાંબું યુદ્ધ લડવાનું છે. મારા પતિનો રોડ અકસ્માતનો કેસ હતો. તેથી દરેક જગ્યાએ મારે ડેથ સર્ટિફિકેટ, FIR રિપોર્ટ, પોસ્ટમોર્ટમ રિપોર્ટની જરૂર પડતી હતી. દરેક વસ્તુ માટે જુદા જુદા દસ્તાવેજ જોઈતા હતા. ઇમ્ડેનિટી બોન્ડ્સ, નોટરી, નો ઓબ્જેકશન સર્ટીફીકેટ..વગેરે.
કારણ કે અમે સંયુક્ત રીતે ઘર ખરીદ્યું હતું એટલે એના પર મારી માલિકીનો દાવો પ્રમાણમાં સરળ હતો. પરંતુ ઘર સિવાય, અમારી જમીન, અમારી કાર, અમારી બાઈક, વગેરે મારી પણ મિલકત છે એ સાબિત કરવું સરળ નહોતું. ઉત્તરાધિકારનું પ્રમાણપત્ર મેળવવું એ એક અલગ યુદ્ધ છે.
મારી આખી જિંદગી હચમચી ગઈ હતી.
હવે મને સમજાયું કે મેં જીવનના મહત્વના મુદ્દાઓ પર જરૂરી ધ્યાન નહોતું આપ્યું. મેં વિચાર્યું કે એક ચાર્ટર્ડ એકાઉન્ટન્ટ હોવા છતાં જો હું આટલી મુશ્કેલીઓમાંથી પસાર થઈ રહી છું, તો સામન્ય લોકો કે જેઓ કાનૂની/આર્થિક દસ્તાવેજોની આંટીઘૂંટી સમજી નથી શકતા, તેઓનું આવી પરિસ્થિતિમાં શું થતું હશે?
હવે મને વસિયતનામાનું મહત્વ સમજાય છે. થોડા મહિના પહેલાં જો કોઈએ મને વસિયતનામું બનાવવાનું કહ્યું હોત તો મેં વાત હળવાશથી લીધી હોત, પણ હવે જિંદગી બદલાઈ ગઈ છે.
તો, આપણા જતાં પહેલાં થોડીક દસ્તાવેજી બાબતો નું યોગ્ય આયોજન કર્યું હશે, તો કમસેકમ દુઃખના સમયે એમનું હૈયું ચિંતામુક્ત તો હશે.*
*૧. તમારા તમામ નામાંકનને Nomination તપાસો...*કોઈ નોમીના અવસાન બાદ પણ નામાંકન બદલવવાનું આપણને યાદ નથી આવતું. ઘણાં લોકોના સેલરી એકાઉન્ટમાં કોઈના નામે નામાંકન જ નથી હોતું. તેથી, મહેરબાની કરીને તમારા તમામ નામાંકનને તપાસો:
- બેંક ખાતાં
- ફિક્સ્ડ ડિપોઝીટ, NSC
- બેંક લોકર
- ડીમેટ એકાઉન્ટ
- વીમો (જીવન, મેડિકલ, બાઈક અથવા કાર અથવા અન્ય કોઈ સંપત્તિ પરનો વીમો)
- રોકાણો
- પીએફ, પેન્શન ફોર્મ, વગેરે.
*૨. પાસવર્ડ્સ..*
આપણી પાસે દરેક વસ્તુ માટે પાસવર્ડ્સ છે: ઈ-મેઈલ એકાઉન્ટ્સ, બેંક એકાઉન્ટ્સ, તમે જે લેપટોપ ઉપયોગ કરો છો તેના માટે પણ. જ્યારે તમારા પ્રિયજનો તમારી અનુપસ્થિતિમાં આ પાસવર્ડ્સ ન મેળવી શકે, તો કેવી સમસ્યા ઊભી થાય છે, તે તમે મારા અનુભવ પરથી શીખ્યા હશો. તેથી તમારા તમામ પાસવર્ડ્સ તમારી અનુપસ્થિતિમાં તમારા પ્રિયજનને મળી રહે તેવી વ્યવસ્થા ગોઠવો.
*૩. રોકાણો*
દર વર્ષે ટેક્સ બચાવવાના હેતુથી અને/અથવા કોઈ અન્ય નાણાંકીય લક્ષ્ય માટે આપણે રોકાણો કરીએ છીએ. શું તમે તેના વિશે એક એક્સેલ શીટ જાળવી છે? શું એ એક્સેલ શીટ તમારી અનુપસ્થિતિમાં તમારા પ્રિયજન મેળવી શકશે? એ એક્સેલ શીટ પણ પાસવર્ડથી સુરક્ષિત હોય, તો ફરીથી પાસવર્ડ્સનું વસિયતનામું પોતાનું મહત્વ સાબિત કરે છે!
તમારા તમામ રોકાણ તમે જે આર્થિક સલાહકારની મદદથી કર્યાં છે, એમનાં સંપર્ક સૂત્રો તમારા પરિવારને ખબર હોવી જોઈએ. શ્રેષ્ઠ તો એ જ રહે કે, તમે જ્યારે પણ તમારા આર્થિક સલાહકાર મળો, ત્યારે તમારા જીવનસાથીને પણ સાથે રાખો, જેથી તેઓ પણ સંપૂર્ણ પ્રક્રિયાના એક ભાગ બને.
*૪. વસિયતનામું બનાવો*
જી હા, આજે જ વસિયતનામું બનાવો. તમે આ સલાહ હસવામાં લેશો. ઘણાં ઓછા દસ્તાવેજોથી મારું બધું કામ પાર પડત.
*૫. દેવું*
જ્યારે તમે લોન લો છો..પછી એ હોમલોન હોય કે કારલોન, બધી જ "આમ થયું તો?/what if" સંભાવનાઓ તપાસો...જેમ કે, "જો આવતીકાલે હું ન હોઉં તો?"; "જો મારી નોકરી જતી રહે તો?" અથવા "જો બેમાંથી એક જણની આવક બંધ થઈ જાય તો?"
જો આવું કંઈ પણ થાય તો..શું તમે EMI ચૂકવી શકશો? બીજું કંઈ નહિ તો લોનની રકમ પર વીમો લો, જેથી તમારી અનુપસ્થિતિમાં તમારા પરિવારને ઘર જેવી મૂળભૂત બાબતે ચિંતા કરવાની જરૂર ન રહે.
તમારા પ્રિયજનને તમારા ગયા પછી ઓછામાં ઓછી તકલીફ પડે.
યાદ રાખજો, કે *આપણને કોઈને ખબર નથી કે ભવિષ્યમાં શું થશે. પણ એક સૂત્ર ગળે બાંધવા જેવું છે: જીવનની દરેક પરિસ્થિતિ માટે તૈયાર રહો."*
*જીવનને ક્યારેય taken for granted ન લો. તમારા પ્રિયજનોની કાળજી માટે જરૂરી દસ્તાવેજો (વસિયતનામું, નામાંકન, વગેરે) ની નિયમિત જાળવણી કરો.*
*આ લેખ દરેક વ્યક્તિએ વાંચવો અને અમલમાં મુકવો જ જોઈએ એવો મારો અભિપ્રાય છે.
♦️♦️♦️♦️♦️♦️♦️♦️
મંગળવાર, 5 મે, 2020
COVID. Scary but true
Dear Friends,
*🙏~SCARY BUT TRUE~🙏*
Now that lockdown is easing out, there is a greater chance of virus infection, especially from asymptomatic cases.
*One has to be positive but being a Soldier, ready for the Worst*
Please do not waste time on what Modi(P.M.) or state govt. is doing / not doing.
*Start thinking about your own family.*
*In case any one of us gets infected by coronavirus. Then What?*
Ever thought of that?
*Before going for test, put all your valuables in the locker or in safe hidden place. Whole house will be fumigated and sealed.*
Your wife, children and parents too will be taken to Isolation ward. You may not ever meet some or all of them again. They or we may die.
Situation is still tougher if you are only husband wife living with kids abroad/ away.
*Case 1 : Only you get admitted to COVID isolation ward.*
1) What to take with you? Lets make a list.
- Mobile, Charger, earphones, Routine medicines, Change of clothes for 14 days!
2) Will you need cash? Card? Make provision.
3) Mediclaim Insurance policy - Keep handy.
Govt. has included Covid - 19 in insurance for all.
4) How will the home run without you? Keep provisions. Sign few blank cheques as well. Share your ATM Pin with your wife / family senior.
5) Do you have a pet?
Arrange for its shelter with some PETA or friends in case your wife too has to be admitted.
*Case 2 :- You die due to covid-19 in Isolation centre. Your wife is alone now. Your body also is not handed to your kins and cremated/ burried directly. Your relatives do not meet your wife to console her for the fear of infection.*
1. Make her aware *Today*, of all the current financial conditions. Leave enough cash home.
2. Your children are away out of India and cannot come to their mother nor can they take her to them. This situation remains for next 6 months. Be prepared !
*Passwords*:- Share All your passwords, Keypad lock pattern or code everything in a note for them in case you die.
You will have a lots available if you do not die.
Mental strength building now is very very essential.
Request put your thoughts here.
*Case 3 :- Both of you die! ! Say for 3 months nobody is allowed to visit your house. After that your children are able to return. What will they do? Finances- Again Keep some signed blank cheques for them. They can at least transfer the money to their A/C if they return before 3 months.*
Nomination is the best practice but if not done then may not have time to do it now.
*Documents*- Make a list of Important Documents, Bank accounts, Bank Locker and their key location, Location of various keys- Cupboard keys, Car keys, in your home (people have a tendency to keep them in फालतू secret place)
House keys should be given to any relative or friend for keeps safe.
We do take such precautions normally when we fly out. But we never imagine a situation where one may have to face things alone and without any help!
Please give a thought to above and suggest if u have any more suggestions !!
If agreed with my above suggestions then forward it to your relatives & friends..!!
Bitter Truth
Regards
Well wisher.
ગુરુવાર, 23 જાન્યુઆરી, 2020
When a wife leaves.
*Very very Emotional & Heart touching*
*🙏ખાસ વાંચવા વિનંતી...*
*👰જીવન સંગીની ઘર્મ પત્ની*
પત્ની છે તો દુનિયામાં બધું જ છે. આજે તમે જે રાજા ની જેમ અને દુનિયામાં મસ્તક ઊંચું રાખીને જીવો છો ને તે તમારી પત્ની ને આભારી છે. તમારી સગવડ અગવડ તમારો વગર કારણ નો ગુસ્સો સંભાળે છે. તમારા સુખે સુખી અને તમારા દુખે દુઃખી થાય છે. તમે રવિવારે મોડે સુધી પથારીમાં પડી રહેલા હોવ પણ તેનો તો કોઈ રવિવાર કે તહેવાર હોતો જ નથી. ચા લાવ ને પાણી લાવ ને જમવાનું લાવ. આ તો આવું છે અને પેલું તો તેવું છે. તારા માં અક્કલ ક્યારે આવશે આવો ખોટો ખોટો વટ મારો છો. એનામાં અક્કલ છે અને એ છે તો જ તમે ટકેલા છો. નહિ તો દુનિયામાં તમારો કોઈ ભાવ પણ નહિ પૂછશે. જરા આ સ્થિતિ ની કલ્પના કરી જુવો ::::
એક દિવસ *પત્ની અચાનક* રાતના સમયે *મૃત્યુ* પામે છે!!
ઘરમાં *રોકકળ* થાય છે!! પત્નીના *અંતિમ દર્શન* ચાલી રહ્યા હતા!!
તે સમયે એનો *આત્મા* જતા જતા તે પોતાના *પતિને* જે કાંઈ કહે છે તેનું આ *વર્ણન* છે!!
👰"ચાલો હું જાઉં છું હવે ફરી *કદીયે મળાશે* નહીં!! લખેલા *લેખ* વિધિએ ટાળ્યા તો *ટળાશે* નહીં!!
ચાલો હું જાઉં છું....
👰 *ચોરીનાચાર* ફેરા જે 'દિ આપણે સાથે ફરેલા!! *જીવીશુ* ને *મરીશુ* સંગ એવા કૉલ દીધેલા!! *અચાનક* જાવું પડશે *એકલા* મુજને ખબર નહીં!!
ચાલો હું જાઉં છું....
👰મૂકીને *દેહ* મારો *આંગણામાં* હવે હું જાઉં છું!! ઘણું *દુઃખ* થાય છે મને!! પણ હું થઈ *મજબૂર* હવે હું જાઉં છું!! નથી *મન* માનતુ જતાં, છતાં મારું *કંઈ* ચાલશે નહીં...
ચાલો હુ જાઉં છું.....
👰અતિ કલ્પાંત કરે છે!! જુઓને *છોકરો* ને *વહૂ* !!નથી જોયું જવાતુ છતાં ના દઈ શકતી દિલાસો હું!! અને રડે છે છોરાનો *છોરો* કહે છે....*બા* ..... *બા* ... એને તો *શાંત* પાડો જરાયે ધ્યાન નથી રાખતા. હા અને તમે મજબૂત રહેજો *ઢીલા* ન પડશો જરાય!!
ચાલો હું જાઉં છું....
👰જુઓ હમણાં જ *સાસરેથી* *દિકરી* આવશે જ્યારે જોઇને *દેહ* મારો ભારે *રુદન* કરશે ત્યારે.
સંભાળી એને *શાંત* પાડજો! અને જરાયે તમે પણ *રોતા* નહીં!!
ચાલો હું જાઉં છું....
👰જેનું *નામ* તેનો *નાશ* નિયતિ એ નકકી કર્યુ છે!! જગતમાં જે કોઈ આવ્યુ છે, તે અહીંથી *સિધાવ્યુ* છે!! ધીરે ધીરે ભૂલી જજો, મને *બહું* યાદ કરતા નહીં!! અને ફરી આ જીવનમાં ઓતપ્રોત થઈ રહેજો. હવે મારા વિના જ જિંદગી જીવવાની છે એની આદત ઝડપથી પાડી દેજો.
ચાલો હું જાઉં છું....
👰નથી મારુ કહ્યુ *માન્યું* તમે કદી યે આ જીવનમાં, છોડી સ્વભાવ *જિદ્દી* તમે હવે *નમ્ર* બનો *વર્તનમાં* .!! મૂકીને એકલા જાતાં *મને ચિંતા* થતી ઘણી!! પણ શું કરું મજબૂર છું...
ચાલો હું જાઉં છું....
👰તમોને *બી.પી* ને*ડાયાબિટીસ* ની મોટી છે *બિમારી* !! ન ખાતા ગળપણ જરા ભૂલથી નહીંતર *તકલીફ* થશે ભારી!! સવારે ઊઠીને જો જો *દવા* લેવાનુ ભૂલતા નહીં!! ચા મોડી મળે તો વહુ પર ગુસ્સો કરતા નહિ. હવે હું નથી એ સમજી ને જીવજો...
ચાલો હું જાઉં છું....
👰કરે છોરો ને વહૂ *છણકો* તો જો જો બોલતા *ના* કાંઈ!! *ચૂપચાપ* બધું સાંભળી લેજો!! જરાયે *ગુસ્સો* કરતા નહીં.!! સદા હસતા તમે રહેજો જરાયે *ઉદાસ* થાશો નહીં!!
ચાલો હું જાઉં છું....
👰છોરાના છોરાને લઈને તેની *સંગાથે* રમજો!! તમારા *મીત્રોની* સાથે બેસીને સંગતમાં સમય *વ્યતીત* કરજો!! હવે થોડા ધાર્મિક બનીને જીવજો જેથી જીવનમાં સંયમ પાડી શકાય. આવુ હું *યાદ* બહુ તો ચૂપચાપ રડી લેજો પણ *મનથી* જરાયે *ઢીલા* પડશો નહીં!!
ચાલો હું જાઉં છું....
👰મારો રૂમાલ ક્યાં છે મારી ચાવી ક્યાં છે એવી બૂમ હવે પાડતા નહિ. બધું જ વ્યવસ્થિત મૂકવાની અને યાદ રાખવાની ટેવ પાડજો. સવાર ને સાંજે તમે નિયમિત જમીને *દવા* લેજો!! અગર *વહૂ* ભૂલી જાય તો સામેથી *યાદ* કરી દેજો!! જમવાનું જે મળે જેવું મળે તે પ્રેમથી જમી લેજો. ગુસ્સો કરતા નહિ.
વર્તાશે *ગેરહાજરી* મારી પળેપળે છતાંયે *મૂંઝાશો* નહી!!
ચાલો હું જાઉં છું....
👰ઘડપણમાં લેવાનુ *લાકડી* જો-જો *ભૂલતા* નહીં!! ધીરે-ધીરે *ડગ* માંડવાનુ જો-જો ચૂકતા નહીં.!!
પડશો પથારીમાં તો *સેવા* કોઈને *ગમશે* નહીં!!
ચાલો હું જાઉં છું....
👰સાંજે સૂતા પહેલા પાણીનો *લોટો* માગી લેજો!! *તરસ* જો લાગે ત્યારે તમે *પાણી* પી લેજો!!
રાત્રે ઉઠવું પડે તો જો-જો અંધારે *અથડાતા* નહીં!!
ચાલો હું જાઉં છું....
👰પરણ્યા પછી સાથે ઘણું આપણે *પ્રેમથી* રહ્યા!! બનાવી *લીલી* વાડી જે તેમાં *ફૂલડા* ખીલી રહ્યા!!
ઇ *ફૂલડાની ફોરમ* હવે મુજથી *લેવાશે* નહીં કે દૂરથી પણ જોવાશે નહિ.!!
ચાલો હું જાઉં છું....
👰" *ઊઠો* હવે *સવાર* થઈ "-એવું કોઈ *કહેશે* નહીં!! *જાતે* ઊઠી જજો કોઈની *રાહ* જોશો નહીં....
ચાલો હું જાઉં છું....
👰અને હા....એક *વાત* તમારાથી *છુપાવી* છે!!! મને માફ કરશો
તમારી *જાણ* વિના બાજુની *પોસ્ટઓફીસ* મા બચત ખાતુ ખોલાવેલ તેમા *14* લાખ જમા છે!!! મારી દાદી ની શીખામણ હતી!!!દિકરી એક એક પાય ભેરી કરી *ઓશીકા* ના ખુણે રાખતી જાજે તેમાથી *પાંચ પાંચ* લાખ દિકરી, વહુને આપજો!! *ચાર* લાખ તમારા ખાતામા નાખજો અને હા તમે વાપરજો!! છોરાના છોરાને *ભાગ* લઈ દેજો!!
ચાલો હું જાઉં છું....
👰પ્રભુ ભક્તિ પૂજા કરવાનુ ચૂકતા નહીં!! હવે ફરી કદીયે મળાશે નહીં!!
*કઈ ભુલ થઈ હોય મારાથી માફ* કરશો!! લખેલા લેખ *વિધિએ* ટાળયા તો ટળાશે નહીં..
" *ચાલો હું જાવ છું* "
*ચાલો હુ જાવ છુ*
નોધ...
જો તમારુ *દિલ* ❤ હલે તો જ બીજાને મોકલજો.
*જીવન શિક્ષણ...*
*ગ્રીન લાઈફ ઓફ ઇન્ડિયા*
*સરદાર પટેલ ડિજિટલ સેવા*
🌺વાંચી ને આંખમા *આંસુ* જરુર આવશે પણ આ જીવનની *કડવી* હકિકત છે. તેથી આજ થી જ જેટલું પણ જીવન બાકી છે તેમાં પત્નીનું સન્માન કરો . તેની સાથે પ્રેમથી જીવો. આનંદ થી જીવો. મોજથી જીવો. છોડો તમારો અહમ અને પૈસા નો મોહ. એ છે તો બધું જ છે અને એ નથી તો બધું જ હોવા છતાં પણ કઈ જ નથી એ વાત સમજી ને આજે જ મનમાં ઉતારી લેજો. એના વિના આ સમાજ માં તમારી એકલા ની કોઈ વેલ્યુ રહેશે નહિ એ સમજી જ લેજો આજે. તેથી જીવતા જી જ એની કિંમત સમજો અને જીવો નહિ તો કાલે ખુબ પસ્તાવો થશે. એના વિના નું જીવન તમારું મોત થી પણ બદતર બની જશે. તેથી આજ થી જ એની સાથે પ્રેમ થી જીવન જીવી મોઝ માણો.
🙏🙏
..
મંગળવાર, 21 જાન્યુઆરી, 2020
Should I run Marathon?
"Dr, should I run the Marathon? "
With the increasing popularity of the "Marathons", running has become an "in-thing". Suddenly, it's trending on twitter and Facebook has groups of runners, which plan which next event to attend. Marathon runners travel all over the country to run various Marathons organised by various bodies. Apart from sporting industry, a chunk of humanitarian organisation and philanthropic causes have embraced Marathon running. In other words:" I'm running a half marathon this year" has become the new "coolness" mantra. Everybody - from your neighbour to your boss is suddenly running at least the half marathon. So much so you feel almost guilty for not running.
And then- comes the shocking headlines. Almost every year, a couple of persons die "at the finish line"(Ironic, I know! ). The press, in its characteristically shrill and unabashedly biased tone, describes in details the picture of a 40 something over achiever, the epitome of health, and has been "running since years"- until he collapsed and croaked at the last marathon of his life. Experts- from cardiologists to fitness coaches -have their "15 minutes of fame"- and discuss their views on the case. The stress of corporate life and "dire need of Yoga to restore the balance in life" is then discussed. But then the din dies down, and the marketing giants flex their muscles, running becomes good again, running shoes companies sell their sneakers for thousands of rupees once again- till the next unfortunate death. Then; the cycle is repeated.The laity are as uninformed as ever : Should you run the marathon? Is a question -which more often than not goes unanswered.
Let me, as a cardiologist give my views on the topic.
Diseases responsible for the most deaths in runners are diseases which they have, but are unaware of. Which are these? The list is long, but a cardiology consult would rule out many of these. Coronary artery disease, hypertrophic cardiomyopathy, Aortic (and other valvular)stenosis aberrant course of coronary arteries, Long QT syndromes are the "usual suspects" ; but there are at least a dozen more . Presence of any of these is actually a contra indication to ANY running - not just Marathon running.
So are you "safe" if you don't have these, and are otherwise healthy?
Apparently not. And here's why-
High endurance high intensity sustained exercise, like marathon running causes the body to incur an "oxygen debt". This "oxygen debt" causes tiny foci of "anoxic myocytes"- oxygen starved heart muscle cells-which ultimately, over many such sessions of high intensity running - die. These "islands" of dead heart muscle cells, in the midst of healthy myocyte cause "heterogeneity"- that is they are "different". These may "misfire" - and cause the heart to beat fast and stop.
This is a common mechanism by which a healthy marathon runner dies.
Of course - not all marathon runners develop these dead heart muscles over time. Who does? Difficult to predict. But commonly -though not exclusively -they develop in an under conditioned runner or one who tries to "peak fast".
My point is this-and you hope you get it. The "usual suspects " diseases proscribe marathon running. But, even if you do not have any of them- you STILL have a chance of dying. Too bad, that's how the cookie crumbles.
Any athletic endeavour caries a risk. Boxers can get memory loss, Parkinsonism and of course, brain hemorrhage and death. F1 racers risk cremation in their prized cars in event of an accident. Football players, cricketers, even recreational sportsmen like surfers flirt with death day in and day out. Compared to that, the risk of mortality following a Marathon run seems abysmally low. The risk of dying following a Marathon run, is lower than the risk of dying during Childbirth, for example. But I doubt if the statistic will mean much to the bereaved family of a dead runner.
So how do I answer the question : " Dr , Do I run the Marathon? "
Actually, it is quite simple.
1. Are you HEALTHY enough to run? ( Rule out the "usual suspects")
2. What is the reason you want to run?
Is it a passion to run, or merely a passing phase or peer pressure?
If it's a passion , run by all means. People accept greater risks for their passion everyday.
However, if it's merely for "style" or to "post a picture on Facebook", please abstain.
It's just not worth dying for a fad, or to please the world!
-Penned by Dr Kaushal Chhatrapati
ગુરુવાર, 7 નવેમ્બર, 2019
End of last journey
*"અંતિમ યાત્રા"નો અંત પણ નજીક છે?*
આજકાલ સ્મશાનમાં માંડ
પચીસ-ત્રીસ લોકો આવે છે,
અને એમાં
અડધો અડધ લોકો નનામી
ઉપાડી શકે
એમ નથી હોતા એટલે જે દસ બાર
લોકો હોય છે
એ નનામી ઉપાડે છે.
શબવાહિનીને છેક ઝાંપા સુધી લાવવી પડે છે .
લૌકિક વ્યહવાર બંધ થયા
અને હવે તો
સ્મશાન જવામાં પણ
આળસ ચડે છે..
જયારે ફોન કરે છે
કોઈ, કે ભાઈ ફલાણાના ફાધર કે
મધર ગુજરી ગયા છે
અને સવારે
આઠ વાગ્યે કાઢી જવાના છે
ત્યારે ફોન ઉપાડનારો
પૂછે છે,
*બેસણું ક્યારનું રાખ્યું છે*?
સવારે આઠ વાગ્યે કાઢી જવાના હોય
તો પોણા આઠ વાગ્યે થોડાઘણા
લોકો ભેગા થાય છે,
અને જેવા
શબવાહિનીમાં મૃતદેહને મૂકે
અને સ્વજન હાથ જોડે
એટલે
અડધી પબ્લિક ગાયબ,
અને સ્મશાનમાં ઇલેક્ટ્રિક ભઠ્ઠીમાં
મૂક્યા પછી બીજી
અડધી અને છેલ્લે અસ્થિ લેતી
વખતે તો માંડ
પાંચ સાત જણા ઉભા હોય છે..!
સ્મશાનેથી ઘેર આવી અને કોગળા
કરી મોઢું ધોઈ ને પછી
ઘરમાં જુવો તો
પાંચ સાત જણા માંડ બચ્યા હોય..
કોણ જમાડે એમને?
કોણ આખી રાતના ઉજાગરાવાળાને
અને સ્વજનને
ગુમાવ્યાના આઘાતમાંથી બહાર લાવે ?
આ નવી ગોઠવાઈ રહેલી સમાજ વ્યવસ્થામાં હવે
નામશેષઃ થતી જાય છે,
કોઈના સ્વજનના
*મૃત્યુની ક્ષણો સાચવવી*
એવી ભાવના
આજે વીસ વીસ વર્ષના સબંધો હોય,
ભલે ને ધંધાકીય સબંધ હોય
તો પણ જનતાને
આભડવા જવું તો દૂર રહ્યું
બેસણામાં
જતા જોર આવે છે.
હા,
બહુ મોટો માણસ હોય અને એની
આંખની ઓળખાણ હોય તો
ફટાફટ દોડી જાય
કેમકે
*ત્યાં હાજરી ગણાવાની છે અને*
*સ્ટેટસ વધવાનું છે..!*
આજે મૃત્યુ અને એના પછીની વિધિ,
એમાં કોણ આવશે,
કેટલા હાજર
રહેશે એનો બહુ મોટો આધાર
મૃતકના સંતાનની
સફળતા ઉપર રહેલો છે.
મૃત્યુ એ ઘણા લોકો માટે
શક્તિ પ્રદર્શન છે,
પણ ઘણા બધા માટે,
ખાસ કરીને મધ્યમ વર્ગના માણસો
માટે ખરેખર હૂંફ લાગણી
સાથે
જોડાયેલો મામલો છે..!
અને,
માણસને માણસની હૂંફની
જરૂર હોય છે,
મને ઘણા અનુભવ છે,
વર્ષો ના વર્ષો મળ્યા ના હોઈએ અને
ક્યારેક આવા પ્રસંગે
ગયા હોઈએ
ત્યારે ખભે માથું મુકીને મૃતકની
દીકરી કે દીકરો રડી પડે છે..
ક્યારેક ખાલી હાથ પકડીને ઉભા રહે
ફક્ત બે પાંચ મિનીટની
આંખોથી થતી વાત,
અરે!
ખાલી આપણી હાજરી કલેજાને
ઠંડક આપે અને એ દુઃખની
ઘડી કાપવામાં મોટો ફાળો આપી જાય છે.
RIP કે OM SHANTI ના
સંદેશા ફેસબુક અને
વોટ્સ એપ પર આવે છે
એટલા લોકો બેસણામાં નથી આવતા..!
અને આવ્યા વારા પણ
ક્યાંક ને ક્યાંક કોઈ ગ્રુપ ની ચર્ચા કે આને આમ કીધું તેમ કીધું
આને આમ ન કરવું જોઈએ
એજ ચાલતું હોય.
એકવાર પાછું વાળીને વિચારવાની જરૂર છે
પચાસ ઉપરના તો ગમે તેમ કરીને જઈ આવે છે,
જે દિવસે મરણનો વ્યવહાર તૂટશે
એ દિવસ પછી સમાજને
તૂટતો કોઈ નહીં બચાવી શકે..
લગનમાં તો નાચનારા ભાડે લાવ્યા
હવે નનામી ઊંચકવા પણ
ભાડે માણસો લાવશો.?
તમે પણ વિચારજો ૧૮ વર્ષથી
મોટા દીકરા દીકરીને
લઈને ક્યારે બેસણા કે સ્મશાને ગયા છો..?
નથી લઇ જઈને ભૂલ તો
નથી કરતાને..?
🙏🏽🌹એક વિચાર 🌹🙏🏽