Withholding antibiotic in cold cough

Withholding antibiotics for cough does not increase hospitalizations in children
0Latest News, News, Paediatrics, PulmonologySeptember 11, 2018 

Clinicians often prescribe antibiotics for children with a cough and respiratory infection to avoid return visits, symptoms getting worse or hospitalization. A new study published in the British Journal of General Practice has found little evidence that antibiotics reduce the risk of children with a cough ending up in hospital, suggesting that in this area unnecessary antibiotic prescribing could be reduced.

The researchers from the Universities of Bristol, Southampton, Oxford and Kings College London conducted a multicentre prospective cohort study to estimate the effect of children’s antibiotic prescribing on adverse outcomes within 30 days of initial consultation.

Niamh M Redmond and associates analyzed data from a study of 8,320 children (aged three months to 15 years) who had presented to their GP with a cough and other respiratory infection symptoms.

The study found that:
Sixty-five (0.8 per cent) children were hospitalized and 350 (four per cent) revisited their GP due to a worsening of symptoms.
Clinicians prescribed immediate and delayed antibiotics to 2313 (28%) and 771 (9%), respectively.
Compared with no antibiotics, there was no clear evidence that antibiotics reduced hospitalizations.
There was evidence that delayed (rather than immediate) antibiotics reduced re-consultations for deterioration.
The study concluded that most children presenting with an acute cough and respiratory symptoms in primary care are not at risk of hospitalization, and antibiotics may not reduce the risk. If an antibiotic is considered, a delayed antibiotic prescription may be preferable as it is likely to reduce re-consultation for deterioration.

“This is the first cohort evidence available to date to indicate that prescribing immediate or delayed antibiotics in children does not prevent respiratory tract infection(RTI)-related hospitalization in the 30 days post primary care consultation. Hospital admissions in the 30 days after the baseline consultation were rare and almost none of the reasons for admission were related to the withholding of antibiotics. This has demonstrated that delayed antibiotics reduced the risk of the child reconsulting for the same illness with deterioration, ”write the authors.

Comment:  

The conclusion  is that early introduction of antibiotics  does not decrease the deterioration or worsening or need for hospitalization As most cases of cough and cold with fever are viral infection thus self limiting. Thus ANTIBIOTICS should never be started unless there is fever with focus e.g. Acute follicular  tonsillitis Acute otitis media in young children with suppurative ear discharge or worsening of symptoms like persistent mucopurant basal discharge with malar tenderness  in rhinosusitis  .

Compiled by

Arun shah 

MD DCH FRCP  FIAP 

Happiness in the life

Do take the time to read it. 😊👍

As I sat in the park after my morning walk, my wife came and slumped next to me. She had completed her 30-minute jog. We chatted for a while. She said she is not happy in life. I looked up at her sheer disbelief since she seemed to have the best of everything in life.
"Why do you think so?" "I don't know. Everyone tells I have everything needed, but I am not happy. “Then I questioned myself, am I happy?  "No," was my inner voice reply. Now, that was an eye-opener for me. I began my quest to understand the real cause of my unhappiness, I couldn't find one.

I dug deeper, read articles, spoke to life coaches but nothing made sense. At last my doctor friend gave me the answer which put all my questions and doubts to rest. I implemented those and will say I am a lot happier person.

She said there are four hormones which determine a human's happiness - Endorphins, Dopamine, Serotonin, and Oxytocin. It is important we understand these hormones, as we need all four of them to stay happy.

Let's look at the first hormone the Endorphins. When we exercise, the body releases Endorphins. This hormone helps the body cope with the pain of exercising. We then enjoy exercising because these Endorphins will make us happy. Laughter is another good way of generating Endorphins. We need to spend 30 minutes exercising every day, read or watch funny stuff to get our day's dose of Endorphins.

The second hormone is Dopamine. In our journey of life, we accomplish many little and big tasks, it releases various levels of Dopamine. When we get appreciated for our work at the office or at home, we feel accomplished and good, that is because it releases Dopamine. This also explains why most housewives are unhappy since they rarely get acknowledged or appreciated for their work. Once, we join work, we buy a car, a house, the latest gadgets, a new house so forth. In each instance, it releases Dopamine and we become happy. Now, do we realize why we become happy when we shop?

The third hormone Serotonin is released when we act in a way that benefits others. When we transcend ourselves and give back to others or to nature or to the society, it releases Serotonin. Even, providing useful information on the internet like writing information blogs, answering people's questions on Quora or Facebook groups will generate Serotonin. That is because we will use our precious time to help other people via our answers or articles.

The final hormone is Oxytocin, is released when we become close to other human beings. When we hug our friends or family Oxytocin is released. The "Jhadhoo Ki Jhappi" from Munnabhai does really work. Similarly, when we shake hands or put our arms around someone's shoulders, various amounts of Oxytocin are released.

Now, we can understand why we need to hug a child who has a bad mood. So, it is simple, we must exercise every day to get Endorphins, we must accomplish little goals and get Dopamine, we need to be nice to others to get Serotonin and finally hug our kids, friends, and families to get Oxytocin and we will be happy. When we are happy, we can deal with our challenges and problems better.

😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊

He committed suicide

एक लड़का था. बहुत ब्रिलियंट था. सारी जिंदगी फर्स्ट आया. साइंस में हमेशा 100% स्कोर किया. अब ऐसे लड़के आम तौर पर इंजिनियर बनने चले जाते हैं,  सो उसका भी सिलेक्शन हो गया IIT चेन्नई में. वहां से B Tech किया और वहां से आगे पढने अमेरिका चला गया. वहां से आगे की पढ़ाई पूरी की. M.Tech वगैरा कुछ किया होगा फिर उसने यूनिवर्सिटी ऑफ़ केलिफ़ोर्निआ से MBA किया.
.
अब इतना पढने के बाद तो वहां अच्छी नौकरी मिल ही जाती है. सुनते हैं कि वहां भी हमेशा टॉप ही किया. वहीं नौकरी करने लगा. बताया जाता है कि 5 बेडरूम का घर था उसके पास. शादी यहाँ चेन्नई की ही एक बेहद खूबसूरत लड़की से हुई थी. बताते हैं कि ससुर साहब भी कोई बड़े आदमी ही थे, कई किलो सोना दिया उन्होंने अपनी लड़की को दहेज़ में.
.
अब हमारे यहाँ आजकल के हिन्दुस्तान में इस से आदर्श जीवन की कल्पना नहीं की जा सकती. एक आदमी और क्या मांग सकता है अपने जीवन में? पढ़ लिख के इंजिनियर बन गए, अमेरिका में सेटल हो गए, मोटी तनख्वाह की नौकरी, बीवी बच्चे, सुख ही सुख, इसके बाद हीरो हेरोइने सुखपूर्वक वहां की साफ़ सुथरी सड़कों पर भ्रष्टाचार मुक्त माहौल में सुखपूर्वक विचरने लगे|

आप उस इंजिनियर लड़के का क्या फ्यूचर देखते हैं लाइफ में? सब बढ़िया ही दीखता है? पर नहीं, आज से तीन साल पहले उसने वहीं अमेरिका में, सपरिवार आत्महत्या कर ली. अपनी पत्नी और बच्चों को गोली मार कर खुद को भी गोली मार ली. What went wrong? आखिर ऐसा क्या हुआ, गड़बड़ कहाँ हुई.
.
ये कदम उठाने से पहले उसने बाकायदा अपनी wife से discuss किया, फिर एक लम्बा suicide नोट लिखा और उसमें बाकायदा justify किया अपने इस कदम को और यहाँ तक लिखा कि यही सबसे श्रेष्ठ रास्ता था इन परिस्थितयों में. उनके इस केस को और उस suicide नोट को California Institute of Clinical Psychology ने study किया है. What went wrong?
.
हुआ यूँ था कि अमेरिका की आर्थिक मंदी में उसकी नौकरी चली गयी. बहुत दिन खाली बैठे रहे. नौकरियां ढूंढते रहे. फिर अपनी तनख्वाह कम करते गए और फिर भी जब नौकरी न मिली, मकान की किश्त जब टूट गयी, तो सड़क पे आने की नौबत आ गयी. कुछ दिन किसी पेट्रोल पम्प पे तेल भरा बताते हैं. साल भर ये सब बर्दाश्त किया और फिर अंत में ख़ुदकुशी कर ली... ख़ुशी ख़ुशी और उसकी बीवी भी इसके लिए राज़ी हो गयी, ख़ुशी ख़ुशी. जी हाँ लिखा है उन्होंने कि हम सब लोग बहुत खुश हैं, कि अब सब कुछ ठीक हो जायेगा, सब कष्ट ख़तम हो जायेंगे.
.
इस case study को ऐसे conclude किया है experts ने : This man was programmed for success but he was not trained,how to handle failure. यह व्यक्ति सफलता के लिए तो तैयार था, पर इसे जीवन में ये नहीं सिखाया गया कि असफलता का सामना कैसे किया जाए.
.
आइये ज़रा उसके जीवन पर शुरू से नज़र डालते हैं. बहुत तेज़ था पढने में, हमेशा फर्स्ट ही आया. ऐसे बहुत से Parents को मैं जानता हूँ जो यही चाहते हैं कि बस उनका बच्चा हमेशा फर्स्ट ही आये, कोई गलती न हो उस से. गलती करना तो यूँ मानो कोई बहुत बड़ा पाप कर दिया और इसके लिए वो सब कुछ करते हैं, हमेशा फर्स्ट आने के लिए. फिर ऐसे बच्चे चूंकि पढ़ाकू कुछ ज्यादा होते हैं सो खेल कूद, घूमना फिरना, लड़ाई झगडा, मार पीट, ऐसे पंगों का मौका कम मिलता है बेचारों को,12 th कर के निकले तो इंजीनियरिंग कॉलेज का बोझ लद गया बेचारे पर, वहां से निकले तो MBA और अभी पढ़ ही रहे थे की मोटी तनख्वाह की नौकरी. अब मोटी तनख्वाह तो बड़ी जिम्मेवारी, यानी बड़े बड़े targets.
.
कमबख्त ये दुनिया साली, बड़ी कठोर है और ये ज़िदगी, अलग से इम्तहान लेती है. आपकी कॉलेज की डिग्री और मार्कशीट से कोई मतलब नहीं उसे. वहां कितने नंबर लिए कोई फर्क नहीं पड़ता. ये ज़िदगी अपना अलग question paper सेट करती है. और सवाल साले,सब out ऑफ़ syllabus होते हैं, टेढ़े मेढ़े, ऊट पटाँग और रोज़ इम्तहान लेती है. कोई डेट sheet नहीं.
.
एक अंग्रेजी उपन्यास में एक किस्सा पढ़ा था. एक मेमना अपनी माँ से दूर निकल गया. आगे जा कर पहले तो भैंसों के झुण्ड से घिर गया. उनके पैरों तले कुचले जाने से बचा किसी तरह. अभी थोडा ही आगे बढ़ा था कि एक सियार उसकी तरफ झपटा. किसी तरह झाड़ियों में घुस के जान बचाई तो सामने से भेड़िये आते दिखे. बहुत देर वहीं झाड़ियों में दुबका रहा, किसी तरह माँ के पास वापस पहुंचा तो बोला, माँ, वहां तो बहुत खतरनाक जंगल है. Mom, there is a jungle out there.
.
*इस खतरनाक जंगल में जिंदा बचे रहने की ट्रेनिंग अभी से अपने बच्चों को दीजिये*.।
साभार

Train them and train yourself for struggle of life that not mentioned in school"s  sylbus .

Health care in India

सरकारी अस्पताल में गये तो शिकायत थी
भीड़ भाड़ है ,धक्का मुक्की है,गंदगी है
यहां तो मुसीबतें घनघोर हैं।

पड़ौस के नर्सिंग होम में गए तो शिकायत थी
सुविधाएं कम हैं , मैनेजमेंट नही है
ये दिल तो चाहे कुछ और है।

आलीशान कॉर्पोरेट में गये तो  शिकायत थी
महंगा है, मानवता नाम की चीज़ नही ,
ये  तो साले सब चोर हैं।

सौ रुपये फीस वाले फैमिली डॉक्टर से शिकायत थी अज्ञानी है, इसे तो न कोई तौर तरीका, न  कोई शऊर है,

हज़ार रुपये फीस वाले मॉडर्न डॉक्टर ने जब दस हज़ार की जांचे लिखी तो मुँह से निकला,
हाय !ये तो मुआ कमीशन खोर है।

झोलाछाप के हाथों मर भी गए तो कोई गिला नही,
पर जो किसी अस्पताल में खरोंच भी आई तो शिकायतों का दौर है।

डेंगू में प्लेटलेट बढ़ जाए तो बकरी के दूध की माया,
और जो कभी घट जाए , तो डॉक्टर को गरियाया।

बच्चे के जन्म पे डॉक्टर की फीस सुन के आंख भर आईं,
पर  शिशु के  जन्मोत्सव पे मदिरा में खूब दौलत उड़ाई।
बेटे की चाह में खुद अपनी कोख उज़ड़वाई,
और तुम्हारी विकृत सोच की सजा सोनोलोजिस्ट ने पाई।

संस्कृत के टीचर से क्या कभी किसी ने बच्चों को साइंस पढ़वाई?
पर तुमने देसी वैद्य से ज़िन्दगी
भर अंग्रेज़ी दवा हंसते हंसते खाई।
जब फिजिशियन ने लिखी वो ही दवाई
तो तुम्हें  झट से साइड इफेक्ट्स की याद आई।

मेरे प्यारे देशवासियो ,
जिन ज़हीन चिकित्सकों को मारते हो,पीटते हो ,कोसते हो और जिनसे तुम रखते हो इतना द्वेष
तुम्हे पता है, इन्ही सपूतों  का विदेशों में है दर्ज़ा विशेष!
ये न रहेंगे तो बहुत पछताओगे,
नीम हकीमों के हाथ अपनी इकलौती  जान गँवाओगे।

सदियों से सुनते आए हैं,  पहला सुख निरोगी काया,
पर तुम्हारी सरकारों को ये सत्य कभी समझ न आया।
नेताओं ,अफसरों ने घोटालों में इतना माल उड़ाया,
कि बजट में  सेहत के लिए कभी बची ही नहीं माया।।

👆 this post fwd by a non medico friend. Well summarises today’s reality...

Myths and facts of medical practice

''MYTHS AND FACTS OF MEDICAL PRACTICE''

*1. MYTH - MEDICAL PROFESSION IS A NOBLE PROFESSION*..
    FACT- EVERY PROFESSION, WHETHER OF A TEACHER, SOLDIER, TAILOR OR SHOPKEEPER, IS NOBLE, IF DONE WITH SINCERITY AND INTEGRITY.

*A CARELESS DOCTOR CAN KILL ONE**, A CARELESS  DRIVER CAN KILL DOZENS, A CARELESS ENGINEER CAN KILL HUNDREDS..

*2. MYTH - AS IT IS A SERVICE TO HUMANITY, DOCTORS SHOULD NOT RUN AFTER MONEY*.
    FACT - MONEY IS AN IMPORTANT MEASURE OF SUCCESS. RUNNING AFTER IT IS NOT GOOD FOR ANYBODY, BUT EARNING MORE MONEY BY DOING MORE WORK IS NOT A MORAL CRIME.
AND ALL WHO ADVISING DOCTORS, THEMSELVES RUNNING AFTER MONEY, AREN'T THEY?

*3. MYTH - DOCTORS MUST BE HUNDRED PERCENT HONEST.*
    FACT-  DOCTORS DO NOT COME FROM MARS OR VENUS. IF SUPREME COURT JUDGES OR ARMY GENERALS CAN BE CORRUPT, SO CAN A FEW DOCTORS. AS A CLASS, THEY ARE STILL BETTER THAN POLITICIANS, BUREAUCRATS, LAWYERS, POLICE OR PSU ENGINEERS.

*4. MYTH - MOST OF THE TIME, DOCTORS DO NOT UNDERSTAND THE DISEASE AND WRITE UNNECESSARY AND COSTLY DRUGS AND ADVISE TESTS AND TREAT ON A TRIAL BASIS.*
     FACT- DOCTOR PATIENT RELATIONSHIP IS BASED ON TRUST, IF YOU DO NOT TRUST YOUR DOCTOR, GO TO ANOTHER ONE. MEDICAL SCIENCE IS A LIFE LONG LEARNING PROCESS, AND ALL TREATMENT, TO SOME EXTENT IS BASED ON TRIAL AND ERROR. THE SAME MEDICINE, WHICH WORKS FOR ONE PATIENT MAY NOT WORK ON ANOTHER.
SECOND, THE RESPONSIBILITY OF PROVIDING QUALITY DRUGS AT AFFORDABLE PRICES LIES NOT WITH THE DOCTOR, BUT WITH THE STATE AUTHORITIES, JUST LIKE PROVIDING FOR BETTER ROADS, UNADULTERATED QUALITY FOOD AND DAIRY PRODUCTS, UNINTERRUPTED POWER AND WATER SUPPLY ETC AND ETC. LIKE CLOTHS, CARS AND MOBILE PHONES, COSTLY DRUGS ARE GENERALLY BETTER THAN CHEAP ONES. HOWEVER, IF THE GOVERNMENT MAKES IT MANDATORY TO WRITE GENERICS, IT SHOULD ENSURE QUALITY AND THE CONSEQUENCE OF POOR/NON  EFFICACY SHOULD NOT BE BLAMED ON DOCTORS.
THIRD, TESTS ARE DONE FOR PATIENT’S OWN SAFETY. JUST LIKE WEARING A HELMET OR SEAT BELT, INVESTIGATIONS INCREASE THE SAFETY. MOST OF THE DOCTORS IN INDIA ARE TRAINED TO WORK ON CLINICAL HUNCH AND COMMON SENSE AND NOT RELY TOO MUCH ON TESTS, AND ADVISE MUCH LESS TESTS THAN WHAT IS ACTUALLY WRITTEN IN THE BOOK OR DONE IN THE DEVELOPED WORLD.

*5. MYTH - TREATMENT COSTS ARE INCREASING IRRATIONALLY*.
     FACT-  COMPARED TO WESTERN WORLD, TREATMENT COSTS IN INDIA ARE STILL VERY LOW, AND MANY FOREIGNERS ARE COMING HERE FOR THIS REASON. AND IT WOULD BE WORTHWHILE TO THINK ABOUT ANY OTHER SERVICE OR PRODUCT WITH AS RAPID ADVANCEMENT IN TECHNOLOGY AND EQUIPMENT AS MEDICAL SCIENCE, WHOSE COST IS NOT INCREASING

*6. MYTH - DOCTORS ARE NEXT TO GOD*..
    FACT - DOCTORS ARE AS HUMAN AS CAN BE. THEY ALSO GET TIRED, FALL SICK, HAVE FAMILY COMMITMENTS, GET UPSET AND STRESSED SOMETIMES AND CAN SUFFER FROM ALL THE FRAILTIES OF A HUMAN BEING. IF ANYONE WANTED TO BE TREATED BY GOD THEN THEY CAN VISIT THE TEMPLE..

Old age

ઘડપણ સડવા માટે નથી – ગુણવંત શાહ

| સાહિત્યકાર : ગુણવંત શાહ | 

[‘જનકલ્યાણ’ સામાયિકમાંથી સાભાર.]

માણસ સાઠ વટાવે પછી થોડાક ડરામણા શબ્દોનું બ્લેકમેઈલ શરૂ થઈ જાય છે : બ્લડ-સુગર, કોલેસ્ટરોલ, બ્લડ પ્રેશર, વા, બાયપાસ, ઘડપણ અને મૃત્યુ. ઘણા લોકો ઘડપણમાં દુઃખી થવા માટે યુવાનીમાં રોગના ખાતામાં દુઃખની થાપણ મૂકી રાખે છે. પાછલી ઉંમરે દુઃખ એમને વ્યાજમુદ્દલ સાથે પાછું મળે છે.

જ્યાં જ્યાં નજર કરીએ ત્યાં એડવાન્સ બુકિંગ કરાવીને ઘડપણમાં રોગોનું મ્યુઝિયમ બનીને ખાટલે પડેલાં ખોળિયાં જોવા મળે છે. એમના જિગરજાન દોસ્તનું નામ છે ગળફો. એમની ગર્લફ્રેન્ડનું નામ છે, થૂંકદાની. એમની પ્રિયતમાનું નામ છે પથારી. રવિશંકર મહારાજ વારંવાર કહેતા કે

ઘરડમાં ચાલે તે ઘરડો.

ઘડપણનું સર્જન સડવા માટે નથી થતું. માણસે ઘરડા નથી થવાનું. પણ

વૃદ્ધ થવાનું છે. જે વૃદ્ધિ પામ્યો તે વૃદ્ધ !

પાછલી ઉંમરે સુખી થવાના સચોટ ઉપાયો ક્યા ?

ગમે તે ભોગે યુવાનીમાં બેઠાડું બનવાનું ટાળવું રહ્યું.

જેટલું ચલાય એટલું ચાલવું અને વળી ઝડપથી ચાલવું.

ચલના જીવન કા નામ,
ચલતે રહો સુબહ શામ.

પરસેવાના બે પ્રકાર છે.

એક છે હરામનો પરસેવો અને બીજો છે ખરી કમાણીનો પરસેવો.

મુંબઈમાં ભેજ એટલો કે આળસુના પીરને પણ પરસેવો વળે. એ હરામનો પરસેવો ગણાય.

શિયાળામાં કોઈ માણસ એકાદ કલાક કસરત કરે અને શરીરે પરસેવો વળે એ ખરી કમાણીનો પરસેવો ગણાય.

એ પરસેવો રોગમુક્તિ (healing)નો ખરો ઉપાય છે.

કમાણીનો પરસેવો ઉંમરને ખાઈ જાય છે.

પાછલી ઉંમરે દુઃખી થવાના ઘણા રસ્તા છે.

ઓફિસની ખુરશીમાં પોટલું થઈને બેસવું એ પહેલો ઉપાય છે.

વ્યસનો વિનાની યુવાની ઘણા લોકોને નથી ગમતી.

પૈસા કમાવા સિવાય અન્ય કોઈ વાતમાં રસ ન લેવાની ટેવ યુવાનીને કદરૂપી બનાવે છે.

સાહિત્ય, સંગીત, કળા, નાટક અને કવિતા જેવી ‘ફાલતુ’ બાબતોથી દૂર રહેનારા ઝટ ઝટ સડે છે.

આવા લોકોને તાણ નામની વેમ્પ અકાળે ઘરડા બનાવે છે.

કેવળ પૈસો કમાનારી વ્યક્તિને સાચી મૈત્રી સાંપડતી નથી. પરિણામે જીવન ઝટ કટાઈ જાય છે.

પુસ્તક વાંચવાની ટેવ હોય એવો સ્ફૂર્તિમંદ વૃદ્ધ કંટાળતો નથી.

સંગીતમાં રસ લેનારો વૃદ્ધ નવરાશને શણગારતો જોવા મળે છે.

મૈત્રીવૈભવ ધરાવનાર દાદા ખાસા રળિયામણા જણાય છે.

અન્ય માટે કશુંક કરી છૂટવા તત્પર એવાં દાદીમા આદરણીય જણાય છે.

પારકી પંચાતથી દૂર રહીને નિજાનંદમાં મસ્ત રહેનારા દાદાને ખાલીપો પજવતો નથી.

ઘરનાં સંતાનો એમનાથી કંટાળતાં નથી.

પુત્રવધૂને એમની હાજરી ખટકતી નથી.

કેટલાક વડીલોથી પરિવાર કંટાળે છે. એ કંટાળો સાબિત કરે છે કે વડીલ હજી જીવે છે.

આવું ઘડપણ અભિશાપ ગણાય.

જે વૃદ્ધ છે એ તબિયતનો રાંક નથી હોતો.

પુસ્તકપ્રેમ, કળાપ્રેમ, મનોરંજન, મૈત્રી અને પ્રસન્ન સ્મિતથી શોભતો કરચળિયાળો ચહેરો એમના સમગ્ર જીવનનું ઓડિટ પ્રગટ કરતો રહે છે.

આવો વૃદ્ધ છેક છેવટ સુધી પોતે સ્થાપેલી કે ઉછેરેલી સંસ્થાની ખુરશી પર ફેવિકોલ લગાડીને ચોંટી રહેતો નથી.

સંશોધનોએ સાબિત કર્યું છે કે નિયમિતપણે મંદિરમાં જનારા લોકો લાંબુ જીવે છે.

ભગવાન નામનું ટ્રાન્કિવલાઈઝર જબરી રાહત સાવ ઓછી કિંમતે પહોંચાડે છે.

ડ્રગને રવાડે ચડવા કરતાં કૃષ્ણને રવાડે ચડવું સારું.

જે બાલદી કટાઈને કાણી નથી થતી એને છેક છેલ્લે સુધી કોઈ ભીનો સ્પર્શ મળી રહે છે. આ સ્પર્શ જીવનદાયી છે.

લાંબા આયુષ્યના શાસ્ત્રને gerontology કહે છે.

આપણા ઘરડા નેતાઓ ઝટ નિવૃત્ત થતા નથી. સત્તા ન છોડવાની એમની ચીટકુ વૃત્તિને gerontology કહે છે.

કટાઈ જવા માટેનો શ્રેષ્ઠ સમય યુવાની છે.

ઘરડા થવું એ ગુનો છે. વૃદ્ધ થવું એ વિશેષાધિકાર છે. સતત સમૃદ્ધ થતો રહે તે વૃદ્ધ. વિચારની વૃદ્ધિ અને વિવેકની સમૃદ્ધિ !

ખિસકોલી ઘરડી થાય તોય દોડવામાં ધીમી પડતી નથી.

પુષ્પ ખરવાની અણી પર હોય તોય સુગંધ આપવામાં પાછીપાની કરતું નથી.

હરણ ગમે એટલું ઘરડું હોય તોય એની દોડવાની ગતિ જળવાઈ રહેતી હોય છે.

ઘરડા હાથીનું ગૌરવ પણ છેલ્લી ક્ષણ સુધી અકબંધ રહેતું હોય છે.

જે માણસ મોટી વયે પણ નવું નવું વાંચવાનું, વિચારવાનું અને નિર્મળ આનંદ પામવાનું વ્યસન છોડવા તૈયાર નથી એ ખરા અર્થમાં વૃદ્ધ છે. એવા માણસને ‘ઘરડો’ કહેવો એ એનું અપમાન છે.

અમેરિકાના ફાઈનાન્સિયર બર્નાડ બારુચ કહે છે :
ઘરડા થવાની ઉંમર
હું આજે છું એનાં
પંદર વર્ષ પછીની જ હોય છે.

Know your doctor

તમારા ડોક્ટરને ઓળખો! (Dr v s c).

રીડર ડાયજેસ્ટની જુલાઈ 17ની ઈંગ્લીશ આવૃત્તિમાં ડો અભય શુક્લ અને ડો અરુણ ગદ્રે દ્વારા એક આર્ટીલક પબ્લિશડ થયેલ હતો.  ડાયેજેસ્ટના અંકમાં પ્રકાશિત  થયેલ  " હાઉ ટુ  રેક્ગનાઇઝ એ ટ્ર્સ્ટવર્ધી ડોક્ટર" માં ડો શુક્લ અને ગદ્રેએ પોતના અનુભવો અને દર્દીઓને પડતી હાડમારીનું આલેખન કરેલ. તેમના કહેવા પ્રમાણે,' ધ મોસ્ટ ઈમ્પોર્ટન્ટ એસિમેટ્રી બિટ્વીન એ ડોક્ટર એન્ડ પેશન્ટ ઇસ 'એસિમેટ્રી ઓફ નૉલેજ'. યસ ધેય આર રાઈટ. દવા અને દર્દ બાબત મોટાભાગના લોકોમાં અજ્ઞાનતા જોવા મળે છે.

સારા નિષ્ણાત, એથિકલ કે ટ્ર્સ્ટવર્ધી ડોક્ટર ને ઓળખવા શું કરવું?

1. એથિકલ અને સમજદાર ડોક્ટર કોઈ દિવસ તમોને બીવડાવશે નહીં.

ઘણીવાર નિદાન કે સારવારમાં મેડિકલ પ્રોફેશન દ્વારા એક જાતનો ફિયર કે પેનિક ઉભું કરવામાં આવે છે. આનંદ પિક્ચરનો બહુ ચર્ચિત ડાઈલોગ છે,"ડર નહીં પેદા કરૂંગા તો દવા કેઈસે બેચૂંગા " .

2. કોઈપણ વ્યક્તિ સર્વગુણ સમ્પન નથી હોતી.

કોઈ ડોક્ટર કહે કે 'મને બધું આવડે જ છે અને અને હું 'માસ્ટર ઓફ ઓલ' છું તો ધ્યાન રાખવું. એથિકલ ડોક્ટર કોઈ દિવસ એમ નહીં કહે કે 'આઈ નો એવરીથીંગ'  ઘણીવાર ડોક્ટરને પણ ખબર નથી હોતી કે આ તકલીફનું કારણ શું છે કે સારવારથી કેવું રિઝલ્ટ આવશે. 'યસ હી વીલ ટેલ', મને આવું લાગે છે અને પ્રયત્ન કરું છું. બધા ડોક્ટરોને બધું આવડે એ જરૂરી નથી અને બધા દર્દીઓ સજા થઈ જાય એ પણ શક્ય નથી. આજકાલ મેડિકલ સાયન્સમાં રોજ નવું નવું ડેવલપ થતું જાય છે. બધા ડોકટરો માટે બધી સ્પેશિયાલિટી નું નવું ડેવલપમેન્ટ જાણવું હમેશા શક્ય નથી હોતું.

3. બિન જરૂરી તપાસ કે ઇન્વેસ્ટિગેશન.

ઘણા દર્દીઓ ને  કોસ્ટ્લી અને ઘણા બધા ટેસ્ટ ન કરવો ત્યાં સુધી મજા નથી આવતી. આવા દર્દીઓ માને  છે કે વધુ રિપોટ્ર્સ કરવાથી પાકું નિદાન થાય. સાચું અને ટ્ર્સ્ટવર્ધી ડોક્ટર દર્દીની આવી ડિમાન્ડ સાથે સહમત થતો નથી અને તેને જરૂર લાગે તેટલા જ રિપોટ્ર્સ કરવાની સલાહ આપે છે.

4.આપણો ડોક્ટર ડેરિંગ વાળો હોય તો કેવું?

યસ, બધાને ઇમર્જન્સીમાં લાઈફ સેવિંગ સારવાર જોઈ છે. હમેશા યાદ રહે તમારો ડોક્ટર અડધી રાતે ઇમર્જન્સીમાં તમોને ટ્રીટ કરે કે આવી તાત્કાલિક સારવારની વ્યવસ્થા કરી આપે તો આવા ડોક્ટરનો ભરોસો કરો અને તેની સાથે જોડાયેલા રહો. અણી ચુક્યો સો વર્ષ જીવે એમ ડોકટરો  આવી સારવાર આપી  ઘણાની  જિંદગી બચાવી લેતા હોય છે અને બાદ માં દર્દીઓ વર્ષો સુધી જીવતા હોય છે.

5. એડવાન્સ ઈન મેડિકલ સાયન્સ.

દુનિયા કુદકેને ભૂસકે એડવાન્સ થતી જાય છે. લોકો નેટ સર્ફ કરી પોતાની કે પોતાના લવ વન ની તકલીફો વિશેની માહિતી ગુગલ ઉપરથી મેળવતા હોય છે. આવી ઇન્ફોર્મેશન હમેશા કમલીટ કે સાચી નથી હોતી. 'વન સાઈઝ કેન નોટ ફિટ ટુ ઓલ'. મતલબ કે એક સરખો રોગ જુદી જુદી વ્યક્તિમાં જુદા જુદા રૂપે દેખાતો હોય છે. આવા રોગોની નેટ પર લખેલી સારવાર બધાને માફક આવતી નથી કે ફાયદો થતો નથી. આપણું શરીર એક કોમ્લેક્સ સ્ટ્રક્ચર છે. (Dr V S Chandarana).